(720 followers at campaign start)
Everything has led to this. 30 years of comic books. 20 years of games. – Submachine Comic Book is here.
kickstarter.com/projects/mateu
Kickstarter campaign is now in pre-launch.
Book is €20 (+shipping) in the Early Bird pledge for the first 500 backers.
Lek na wszystko.
Mateusz Skutnik już po raz dwunasty zabiera nas do świata swoich „Rewolucji”. Pod szyldem „Panaceum” kryje się opowieść o Witoldzie Pronobisie.
Pronobis to kolejny tęgi umysł przedstawiany na łamach serii. W jej najnowszym tomie autor proponuje opowieść o łowcy słów. Kolesiu, który zasiada przed Komisją Nadzoru Moralnego. Tłumaczy tam, jak to – niczym lepidopterolog z siatką na motyle – wyrusza w miasto, by wyłapywać… słowa. Wędruje po ulicach, targach. Zagląda do kawiarni, Z siatki „przerzuca” zdobycze do słoików. I tak przez dwadzieścia lat. Z nadzieją, że w końcu stworzy eliksir mowy.
W końcu udaje mu się i tworzy preparat „który zrewolucjonizował współczesną medycynę foniczną”. Na szali postawił jednak wszystko – z rodziną na czele. A dziś? Jako posiadacz fortuny staje się ofiarą rozgrywek członków wspomnianej Komisji. No bo do czego wykorzystać panaceum? Na rzecz kościoła? Nieśmiertelności? W wywiadzie? Pronobis ma tylko jedno marzenie z tym związane… To punkt wyjścia do ciągu dalszego tej historii, który nastąpi.
„Panaceum” to bowiem otwarcie nowej, dłuższej historii. Jak podaje sam autor ma to być trylogia, którą dopełnią tomy „Panoptykon” i „Panteoria”. Stałych (tudzież starych) fanów twórczości Mateusza Skutnika (moja ręka jest w górze) zapowiedź ta cieszy. „Rewolucje” to wszak jedna z oryginalniejszych serii komiksowych, jakie pojawiły się w polskim Komiksowie w XXI wieku. Ich początkiem był album „Parabola” wydany przez Egmont w roku 2004, czyli ponad dwie dekady (!) temu. Później autor zbierał nas na morze, pod śnieg czy w kosmos. A teraz znów proponuje nowe spojrzenie na świat wynalazków i wynalazców.
Kolejne tomy „Rewolucji” łączy tematyka. Ale kolejne tomy (czy grupki tomów) coś też różni. To styl Mateusza Skutnika. Po akwarelowym undergroundzie (w pierwszych albumach) i akwarelowym artyzmie (w kolejnych) „Panaceum” pokazuje nową odsłonę skutnikowych „Rewolucji”. To ciągle – i dobrze – malarski underground. Bardziej czysty, niż „rewolucyjny” początek, ale nie tak „elegancki” jak tomy „Na morzu” czy „We mgle”.
Nie wiem jak Państwu, ale mi „Rewolucji” brakowało. Dlatego dobrze, że – po latach – znów wracają.
autor: Mamoń
Submachine the Engine is a completely new game, starting new chapter in the series. It’s currently in development, which started right after release of Submachine Legacy in 2023. Since then I’m designing puzzles as gameplay. After release of Daymare Town in 2025 I started creating new code for this game and now I’m working on implementing level editor for creating your own, custom Submachine levels which will come out alongside the main, normal Submachine game.
You can support creation of this game here, on Patreon.
the very first sketch from 2023 | level editor development begins
logo, v1 | puzzle design sketches
Co na warsztacie?
Aktualnie niewiele, ale to tylko dlatego, że dwa tygodnie temu ukazał się nowy tom Rewolucji.
Rewolucje 12: Panaceum, wydawca jak zawsze Timof, oficjalna premiera Festiwalu Sztuki Komiksowej w Poznaniu PFSK 2026.
Pokażę wam mój proces tworzenia najtrudniejszego dla mnie osobiście elementu każdego albumu, czyli okładki. Tak samo, jak przy każdym zmywaniu na koniec dopada cię jeszcze realizacja o treści “o w mordę, jeszcze patelnia…”, tak samo dla mnie na koniec albumu jest to “o w mordę, jeszcze okładka…”.
Nie lubię, nie umiem, nie znam się, nie chcę, ale jak mus to mus. Trzeba zrobić.
Pomysł na okładkę na ogół pojawia się niespodziewanie, wtedy należy być przygotowanym na szybki szkic pomysłu, żeby nie zapomnieć. Taki tylko poglądowy, co, gdzie i jak, najwyżej kilkuminutowy szkic, w miarę możliwości chwytający to pierwsze wyobrażenie jak najluźniej. Na ogół takich pomysłów jest kilka i po zebraniu trzech lub pięciu trzeba się na któryś zdecydować.
Drugi etap zaprojektowania okładki wymaga już dokładniejszego pomysłu na to, gdzie umieścić logo i tytuł. Na tym szkicu próbuję ustawić perspektywę sceny w taki sposób, by u góry na środku zostało wystarczająco dużo wolnego miejsca. Jednak pojawia się problem, perspektywa pierwszego planu, ludzi siedzących w kawiarence i głównej postaci nie do końca zbiega się z perspektywą budynków w tle. Według tego rysunku, horyzont postaci jest o wiele wyżej niż horyzont budynków. Ale idźmy dalej.
Kolejny szkic, jeden horyzont, próba dopasowania całej sceny do jednej rzeczywistości perspektywicznej. Horyzont jest ustawiony na poziomie oczu głównej postaci albumu, podkreślając wagę tego elementu. Teraz postaci rzeczywiście zaczynają wyglądać, jakby siedziały przy stolikach na wąskiej, paryskiej uliczce.
Mając ustawioną perspektywę, możemy wrócić do pierwszego szkicu i rozwinąć układ postaci. Nie tylko wyciągam tutaj pozę głównego bohatera, ale przykładowo znikąd pojawił się tu z boku kelner. Kelner, który nawet nie był planach, po prostu podczas szkicowania wyskoczył mi z głowy na kartkę, bo przecież oczywiście, że on gdzieś tam powinien się kręcić. Ustawianie pozy bohatera okładki jest nadal traktowane dosyć luźno, nic tutaj nie jest wyrzeźbione w kamieniu, wszystko pływa, wszystko można jeszcze dopracować. Dopracowanie następuje tylko i wyłącznie podczas rysowania na czysto, tak więc tutaj na szkicach każda drobna nawet zmiana ustawienia pozwala później na większy wybór szczegółu w wersji ostatecznej.
Kolejny szkic, tym razem kolejna wersja ustawienia głównej postaci, jak i próba wejścia w szczegóły ludzi przy stolikach. Możecie zaobserwować w wersji ostatecznej, że te postacie i ich ekspresja pojawia się czasami w tej samej wersji, co tutaj, niekoniecznie w tym samym miejscu, ale na tym polegał ten szkic. Złapać coś, kogoś siedzącego przy stoliku, rozmawiającego, śmiejącego się, piękne dystyngowane panie i tak dalej. Tutaj również mamy zmianę w pozycji kelnera, ponieważ tutaj ta okładka zaczyna powoli opowiadać swoją historię. W moim założeniu scenariuszowym tej okładki leci to tak: główna postać wygląda na pozytywnie zaskoczoną, jakby znalazła plik banknotów lub kopalnie złota, z przodu mamy sugestię tego znaleziska, kawiarenkowe zebranie nieświadomych jeszcze niczego ludzi, natomiast kelner, widząc główną postać, wiedząc co zaraz nastąpi, skupia już swoją uwagę na intruzie.
Dobra, wystarczy tych szkiców, zacznijmy rysować i malować na czysto.
Tutaj mamy początek szkicowania okładki. Po raz pierwszy wpadłem na pomysł, żeby wydrukować sobie na kartce logo i tytuł dokładnie w tym miejscu, w którym pojawią się te elementy w druku. W ten sposób, używając stołu świetlnego, lub w moim przypadku okna, można podłożyć ten tytuł pod spód i nakreślić kilka pierwszych kresek perspektywicznych na czysto, tylko po to, żeby przestrzennie zaznaczyć relację pomiędzy okładką a tytułem.
Po naszkicowaniu pierwszego planu przechodzimy do tuszu, pamiętając, że mamy tutaj tak naprawdę trzy plany. Pierwszy, to wszystkie postaci. Od tego tutaj zaczynam. Zwróćcie uwagę, że podczas szkicowania mam dookoła wszystkie szkice do wglądu, wyciągając z każdego po trochu wedle uznania i zasług poszczególnych szkiców. Z jednego perspektywa, z drugiego główna postać, z kolejnych ludzie przy stolikach i tak dalej.
Drugi plan jest już narysowany innym narzędziem, cieńszą linią, delikatniejszym ruchem ręki. Tutaj ważne było stworzenie w miarę płynnego przejścia pomiędzy pierwszym a drugim planem. Tak, żeby to wszystko skleiło się w jedną przestrzeń a nie było serią wycinanek na osobnych warstwach. Jak widać po temperaturze kolorów na tym zdjęciu, malowanie takiej okładki zajmuje mi co najmniej dwa dni, od rana do wieczora i znowu rano.
Trzeci plan jest już tylko narysowany ołówkiem, w sumie przygotowany do tego, by trochę zaginąć pod akwarelą, żeby złapać delikatne poczucie perspektywy powietrznej pomiędzy postaciami a ulicą z tyłu.
A tutaj mamy gotową, pomalowaną okładkę. Tutaj warto zwrócić uwagę, że farby są przygotowane pod konkretny malunek, wybrane kolory są wyjęte z pudełka, przyklejone do kartki i spróbkowane. To taka sama kartka jak ta, na której jest namalowana okładka, papier akwarelowy 300g. W ten sposób nie muszę szukać już kolorów, wiem co gdzie idzie i w jakiej kolejności.
Gotowy malunek wygląda tak, jest gotowy na nałożenie loga i tytułu i przesłanie do druku.
Teraz rozumiecie, dlaczego malowanie okładki to najgorszy element rysowania komiksu. Przynajmniej dla mnie.
~~
Okej, Rewolucje gotowe, co dalej?
Uwaga, zaskoczenia nie będzie. Kolejne Rewolucje!
Tak się składa, że ten tom, Panaceum, otwiera nową rewolucyjną trylogię, której drugi tom, Panoptykon, jest praktycznie już całkowicie napisany przeze mnie, jedyne co pozostaje scenariuszowo to złożenie wszystkich pomysłów do kupy. Mój proces pisania komiksów jest dosyć chaotyczny, głównie dlatego, że trwa dosłownie latami. Jednak jak pojawia się klamra zamykająca dany album, wtedy przychodzi czas, żeby to wszystko co dzieje się pomiędzy otwarciem i zamknięciem poukładać w odpowiedniej kolejności.
Tak, tutaj na ostatnim zdjęciu wracamy do początku – to jest wstępny szkic okładki kolejnego albumu. Aby sobie ułatwić pracę, postanowiłem wszystkie trzy okładki tej trylogii zaprojektować podobnie. Oczywiście inne kolory, inna postać, inna sytuacja, ale ogólne założenie okładki będzie takie samo.
Czasami przyjemnym jest ułatwić sobie pracę.
Ale to już zupełnie odrębna historia na przyszły rok.
[ten materiał ukazał się oryginalnie na stronie komiksopedia.pl]
Mateusz Skutnik powraca z kolejnym tomem kultowego cyklu “Rewolucje”, który ma być początkiem drugiego etapu tego autorskiego projektu.
Panaceum to historia Witolda Pronobisa- wynalazcy, który łapie słowa w siatkę na motyle. Ten jak się okazuje wieloletni proces ma mu pomóc odkryciu, które zrewolucjonizuje nie tylko medycynę, ale może również wpłynąć na rozwiązanie wielu problemów na świecie. Przynajmniej w to wierzy główny bohater i temu poświęca się bez opamiętania.
Mateusz Skutnik ponownie serwuje nam bardzo interesującą opowieść. Robi to w sposób do którego zdążył nas już w pewnym sensie przyzwyczaić, ale równocześnie jest to tak bardzo świeże i intrygujące.
Autor ponownie tworzy charakterystycznych bohaterów o znanej nam już dobrze fizjonomii, osadzonych w klimacie retro.
Główny bohater od początku budzi sympatię i powoduje, że kibicujemy mu od pierwszych stron, choć jego misja może wydawać nam się delikatnie abstrakcyjna i wbrew nauce.
Ale taki jest właśnie świat skonstruowany przez Skutnika. Z jednej strony trochę abstrakcyjny romantyczny i metafizyczny, a z drugiej strony jednak uzupełniony naukową, chłodną kalkulacją.
To wszystko plus niepowtarzalna warstwa graficzna powoduje, że mamy do czynienia z bardzo wartościowym tytułem, który jasno daje nam do zrozumienia, że w tym cyklu jeszcze dużo dobrego przed nami.
Zdecydowanie polecam.
[źródło]
This is just a very small sketch I made after creating the first Submachine back in 2005. (Yes, 21 years ago).
I was exploring ways to expand this series. Sometimes you have good ideas, sometimes you miss the mark.
This version was scrapped before going any further as I recognized that Submachine without it’s essential mechanic of moving between rooms is just not the same.
The rest is history.
Enjoy!
pencils done | ink done | watercolor done | jak powstaje okładka?
Panaceum to lek na wszystko. Uniwersalne rozwiązanie wszelkich problemów medycznych. Album opowiada historię wynalazcy, który łapie słowa siatką na motyle. Jego wizja jest ogromna, a postrzeganie ograniczone. Czy uda mu się dokonać przełomu i rozwiązać wszystkie problemy tego świata, nie tylko te medyczne? Dwunasty tom serii Rewolucje, zatytułowany “Panaceum” to album otwierający fazę drugą serii. Jednocześnie to początek nowej rewolucyjnej trylogii, której kolejne tomy są zatytułowane “Panoptykon” i “Panteoria”.
recenzje:
wywiad:
