download this game (PC / Mac / Linux)
The tragedy of the situation is that while being one of the most valuable objects in Kaisar’s posession, it got stolen in most peculiar circumstances. To the untrained eye it would seem that the Evaluation simply vanished from this layer, ceasing to exist in a split of a second. However, the smell of electricity left in the air after that occurence told another story.
TOMASZ PSTRĄGOWSKI: Dziesięć lat po opublikowaniu tomu zbiorczego „Morfołaków”, w którym znalazły się zarówno dawne jak i niezrealizowane wówczas scenariusze Nikodema Skrodzkiego, wróciłeś do serii i zrobiłeś „Nowy testament”. Dlaczego?
MATEUSZ SKUTNIK: Podstawową cechą komiksiarza jest determinacja. Tylko dzięki temu w ogóle powstają albumy komiksowe. Niemal zawsze jest tak, że po dziesięciu, dwudziestu narysowanych stronach zaczynają się schody. Zwłaszcza jeżeli nie robisz albumu za pieniądze, tylko tak jak robi się większość komiksów w Polsce – dla siebie. Zapał się kończy. Nie wiesz co dalej. Komiksiarz potrafi ten dołek pokonać. Niezrealizowane scenariusze Nikodema leżały mi cały czas na sumieniu, czarną plamą odkładały się w płucach. W końcu musiałem to z siebie wypluć. Zwłaszcza, że dotarłem do takiego punktu w karierze, że przestałem mieć ciśnienie na wypuszczanie non stop nowych rzeczy. Zaczęło mi zależeć również na wygaszaniu pewnych spraw. „Morfołaków”, scenariuszy Jerzego Szyłaka do „Rewolucji” – zrealizowałem je już wszystkie – i tym podobnych.
This is an LP by Łukasz Majewski with my graphic design based on Blaki, you can buy it here.
Płyta Łukasza Majewskiego z grafikami opartymi na mojej postaci komiksowej. Można kupić tutaj.
Co by było, gdyby Blaki rzucił karty komiksu, chwycił gitarę i zaczął śpiewać?…
Z nowej płyty Łukasza Majewskiego “Niebajka” możemy dowiedzieć się co zostało z “Mężczyzny z zakolami”, który odłożył swoje dotychczasowe piosenki “Ad acta”. Album składa się z jedenastu autorskich utworów, dzięki którym usłyszymy m.in: co się tłucze pod resztką zakoli, do czego doprowadzić może naiwna wiara w medycynę ludową, jak się kończy damsko-męskie spotkanie po latach oraz odkryjemy żeński pierwiastek twórczości, zaplątany w tryptyku o miłości.
Gitarę klasyczną Łukasza wspiera Mariusz Wilke (gitara basowa, gitara elektryczna). Na płycie usłyszeć można również Iwonę Loranc, w duecie z Łukaszem i solo. Jest też Blaki – komiksowa postać, której autorem jest Mateusz Skutnik. Blaki pojawia się na każdym elemencie poligrafii (okładka, książeczka, nadruk na płycie) i łączy ten niebajkowy świat z bajką.
Wszystkie elementy składają się na profesjonalne wydawnictwo (wydane przez autora własnym sumptem), które z przyjemnością bierze się do ręki, by z jeszcze większą przyjemnością go posłuchać.
Rok wydania: 2017
Opakowanie: Digipack (książeczka z tekstami)
Spis utworów:
„Morfołaki. Nowy Testament” to – być może ostatnia – okazja do tego, by powrócić do baśniowego świata zamieszkiwanego przez ludzi i dziwne stwory z pogranicza snu i jawy. Jak zapowiada wydawca znajdziemy w tym tomie definitywne rozstrzygnięcie filozoficznego sporu trawiącego umysły morfołackich mędrców od początku serii.
Album zawiera jedenaście luźno powiązanych ze sobą opowieści. Motywem przewodnim jest w nich kwestia relacji pomiędzy rzeczywistością a fikcją, jawą a snem, czy wreszcie prawdą i kłamstwem. Wszystkie te napięcia manifestują się w dziwnym świecie, w którym granica pomiędzy tymi obszarami jest bardzo płynna (a być może wcale jej nie ma). To właśnie tu żyją obok siebie ludzie i Morfołaki, czyli stwory egzystujące w snach i poza nimi. Bez wątpienia jest to świat niezwykły. Można się tu na przykład natknąć na człowieka mieszkającego na drzewie, by utrzymywać i wzmacniać swój kontakt z naturą. Natkniemy się także na mężczyznę, który pracuje jako wisielec. W każdym mieście musi wszak być wisielec, bo wtedy widać, że panuje tu poszanowanie dla prawa, jak tłumaczy nam sam zainteresowany. Praca nielekka, ale przynajmniej dni świąteczne są wolne – chyba, że płacą ekstra. Jest tu również wąwóz, do którego trafiają odmieńcy, oraz szalony ogród pełen niesamowitych roślin. W tym świecie nawet bajka o czerwonym kapturku nie ma szczęśliwego zakończenia. Choć z drugiej strony, samo pojęcie szczęścia ma tu bardzo względny charakter.
Morfołaki nawiedzają ludzi i wdają się z nimi w dyskusje z różnych powodów i na rozmaite tematy. Czasami pojawiają się, by wyjaśnić różnicę pomiędzy jawą a snem, czasami tłumaczą dlaczego giną pewne rzeczy, a innym razem starają się złagodzić ludzki lęk przed umieraniem. Niektóre z nich cytują greckich filozofów – na przykład ten, który dziwiąc się ludzkiemu lękowi przed śmiercią mówi słowami Epikura: „Póki jesteśmy, nie ma śmierci, gdy jest śmierć, nie ma nas”. Inne siedzą w pieczarach i tylko od czasu do czasu wychodzą na świat, tylko po to, by stwierdzić, że jest on tylko złudzeniem (czyli nie różni się od cieni tańczących na ścianach platońskiej jaskini). Przychodzą także na ratunek miastom, których mieszkańcy nie pamiętają swoich snów. Każde spotkanie ludzi z Morfołakami stanowi niepowtarzalną okazję do podjęcia filozoficznych kwestii. Na przykład, czy człowiecze pragnienia są przyczyną wszelkiego zła, czy wręcz przeciwnie, stanowią źródło tego co wspaniałe? Czy ludzie cierpią dlatego, że nie mogą czegoś zdobyć, czy może pragnienie czegoś i wytrwałe dążenie do celu stanowi istotę człowieczeństwa? Morfołaki również między sobą toczą spory o zasadę świata oraz istotę wiary.
Głównymi bohaterami – a w każdym razie stworami, które pojawiają się w tych onirycznych opowieściach najczęściej są dwa dziwne stworzenia. Pierwszym z nich jest stwór o imieniu Ssufok, przypominające nieco ptaka, na grzbiecie którego podróżował Moebiusowy Arzach. Drugim jest trudny do opisania Ffymalx. Jest to dosyć upiorna kudłata głowa posiadająca skrzydła przypominające gałęzie. Obaj pojawiają się w poszczególnych historiach rozwiązując na różne sposoby ludzkie problemy. Poza nimi znajdziemy tu zróżnicowaną galerię niezwykłych postaci – zarówno ludzi jak i morfołaków. W kreacji występujących tu postaci bez trudu można rozpoznać rękę Mateusza Szkutnika, nawet jeśli tym razem stosuje on styl niezbyt dla typowy dla swoich ostatnich komiksów. Zamiast akwareli widzimy tu bowiem kadry rysowane piórkiem i pędzelkiem. O ile w warstwie fabularnej pobrzmiewają – moim zdaniem – odległe echa „Sandmana”, o tyle graficzna strona komiksu stanowi nawiązanie do twórczości Moebiusa. Kreskowanie i sposób konstruowania niektórych kadrów przywołuje jednoznaczne skojarzenia z dziełami francuskiego mistrza. Pozornie chaotyczna,swobodna kreska, sprawiająca chwilami wrażenie luźnych szkiców, doskonale sprawdza się tej surrealistyczno-onirycznej opowieści tworząc niesamowitą – nieco upiorną, ale jednocześnie kojącą – atmosferę.
„Morfołaki. Nowy Testament” to już czarta odsłona opowieści o niezwykłych stworzeniach. Dwa pierwsze albumy zbierające wybrane odcinki pierwotnie ukazujące się w komiksowych zinach, zostały opublikowane w 2004 i 2005 roku. Dwa lata później przyszedł czas na opasły tom zbierający nowe odcinki, niezrealizowane dotąd scenariusze, grafiki oraz szkice. Teraz Mateusz Skutnik postanowił sfinalizować przygodę z Morfołakami tworząc rysunki do scenariuszy Nikodema Skrodzkiego, które przez lata trafiały na półkę i zostały nieco zapomniane. Rezultat jest bardzo interesujący, choć komiks na pewno wymaga od czytelnika zarówno uwagi, jak i gotowości do pogrążenia się filozoficznej zadumie. Lektura komiksu nie jest przedsięwzięciem łatwym – trzeba się do niej odpowiednio przygotować i wprowadzić w odpowiednio refleksyjny nastrój. Każdy, kto ceni sobie niejednoznaczność i gęstą od symboli narrację, na pewno jednak doskonale odnajdzie się w onirycznym świecie Morfołaków i być może wykorzysta okazję do tego, by po raz kolejny zastanowić się nad kilkoma fundamentalnymi kwestiami egzystencjalnymi.
autor: Paweł Ciołkiewicz
download to play (PC / Mac / Linux) | watch video from the location
Visit Trstenik, Croatia and find 10 gnomes hidden around the location. Find clickable areas, navigate through the locations and zoom into every nook and cranny to find those little bastards.
Revisited, 5 years later. (shot in 2016, revisited in 2021)
Żyją wśród ludzi, ale nas nie przypominają. Kim są? Czego pragną? Dziwaczne stworzenia powracają w nowym zbiorze autorstwa Nikodema Skrodzkiego i Mateusza Skutnika.
Morfołaki to stworzenia ze snu. Żyją na granicy marzeń i rzeczywistości, nieraz wchodząc w interakcję z ludźmi. Niczym w piosence Eurythmics jedne chcą nas wykorzystać, inne – pomóc nam. Jedno jest pewne. Potrzebują nas tak samo, jak my potrzebujemy ich.
Muszę przyznać, że nigdy nie czytałem wcześniejszych tomów dzieła Skrodzkiego i Skutnika. Nowy Testament był moim pierwszym spotkaniem z owocem ich niecodziennej wyobraźni. Znajomość reszty serii nie jest jednak wymagana. Nowy Testament to utwór bardzo przemyślany, przystępny dla nowego czytelnika, ale jednocześnie wymagający. Historie w zbiorze są pełne niuansów i po przeczytaniu zostawiają więcej pytań niż odpowiedzi. Z początku fabuły poszczególnych rozdziałów są niepowiązane ze sobą, ale szybko widoczne stają się motywy przewodnie.
Jak sugeruje nazwa, Nowy Testament skupia się na temacie wiary. Bohaterowie bez końca dyskutują o tym, czy wiara w bóstwa, istoty nadprzyrodzone, czy po prostu – wiara w czyjeś istnienie – ma moc sprawczą. Wszystko prowadzi do przywodzącego na myśl księgę Hioba zakładu dwóch potężnych przywódców morfołaków.
Drugim ważnym motywem są sny. Bohaterowie spędzają w snach tyle samo, a nawet więcej czasu niż na jawie. Świat snów jest niesamowitym miejscem przenikającym się z rzeczywistością, a władza nad nim przynosi niepokojące rezultaty. Surrealistyczny świat Skrodzkiego jest zaskakująco kompletny, wierny swym wewnętrznym prawom. Dzięki temu warto wracać do już przeczytanych stron, żeby zapoznać się z nimi przez pryzmat później ujawnionych informacji.
Czarno-białe ilustracje autorstwa Mateusza Skutnika nawiązują do sennej tematyki. Proste w formie obrazy są wyolbrzymione i dziwaczne, niczym na wpół zapamiętane sny zaraz po obudzeniu. Po przerwaniu lektury nasuwa się wątpliwość, czy przeczytana opowieść nie była tylko snem czytelnika.
Chociaż każdy morfołak działa przede wszystkim dla siebie, reprezentują one skrajnie różne postawy. Trójlicowy Sswijn za wszelką cenę pragnie potęgi, a mądry Ssufok – spokoju i wspólnej egzystencji ze śmiertelnikami. Ta dwójka, a także kilkanaście innych stworów ze stron komiksu, to naprawdę interesujące, niejednoznaczne postacie, przywodzące na myśl mieszkańców czerwonego pokoju z Miasteczka Twin Peaks. Próby odczytania ich charakterów i intencji to duża część przyjemności z lektury komiksu.
Nie każda historia reprezentuje podobny poziom. Początkowy rozdział jest bardzo krótki, ale nawet na tych kilku stronach – bardzo nieciekawy. Dalsze historie nie zawsze angażują, chociaż te udane są znacznie liczniejsze od złych. Część opowieści cierpi też na nadmiar postaci drugoplanowych i wątków fabularnych.
Morfołaki to album trudny do ocenienia. To na pewno utwór wymagający od czytelnika więcej wysiłku niż typowa seria komiksowa. Zabierając się do lektury, należy zadać sobie dwa pytania. Czy lubię niejednoznaczność i brak jasnych wyjaśnień? Czy nie boję się własnych snów? A potem, niezależnie od odpowiedzi, warto dać serii Nikodema Skrodzkiego szansę.
Autor: Mateusz Horbaczewski
772 games were submitted between July 14th 2017 at 6:00 AM and July 17th 2017 at 8:00 AM. 3,702 ratings were cast by those who entered to 617 of the entries (79.9%) between July 17th 2017 at 8:00 AM and Today at 5:59 AM. The average number of ratings per game was 4.8 and the median was 3.
[source]
What’s the most interesting urbex-related thing you’ve found that you couldn’t fit into Submachine?
Anything bigger than a simple room. That includes big shipyard halls for example, large steam engines etc
Why use hindu and buddhist theming? Karma portals, Shiva…is it just for flavor?
It’s not only hindu and buddhist. If you look closely you’ll find a lot more religions in submachine. The point is it all blends together in the post-industrial era of submachine.
If you could redo any section of any game in the series, which would it be and why?
No, I’m not the type to dwell on past mistakes or missteps. I just do another game. However, once I’ll be putting out steam version of submachine I’m sure there will be changes made to locations and puzzles.
What is the exact chain of events and circumstances behind the Submachine(s), how did everything happen, why did they happen, what are the Submachine(s), and what was actually going on throughout the games?
So you want me to completely strip down the mystery of submachine. Why would I do that?
If you could go back and change one thing about each Submachine game, what would it be (if there are any)?
Again, nothing. I don’t imagine myself going back and changing things in finished projects.
Did your vision on what was going on and what you planned to have happen change over the course of creating the games?
It was created on the game-to-game basis. Each chapter was written after previous one was released.
Is there a conventional Earth like the one that we know, or has humanity in the Submachine series been living adrift in these strange, floating worlds of the submachines forever?
Yes, there is. After all, these machines are submerged. This is a world with most of physics similar to our world.
Did you ever sketch official character art for some of the characters like Mur and Elizabeth?
No. There was no need for it.
Did the submachines exist before humans? If so, then were the submachines ever meant for a different non-human civilization?
No. The first submachine was created by an architect.
What are some things that most people don’t know about your game series or haven’t noticed yet? Any plot details or design decisions would be cool to know.
People know much more about the series than I do. Maybe they don’t know that the series will return with new episodes in the future on steam (if they accept it).
Why is Murtaugh so mean? Leaving people to die doesn’t seem like a very nice thing to do.
It’s all explained within the games themselves.
Who are the people who worshipped Murtaugh and placed him in a sarcophagus? Is Liz pissed about being buried next to him?
That’s a mystery. How can you be pissed once you’re dead?
What is up with Einstein the cat?
What do you mean?… It’s a trans-dimensional cat, like all of them. He can move between layers at will.
Also what do you think the scariest detail you have put in your game is? For me, it is the part about how submachine can loop itself ‘vertically’.
Yeah, the idea of a loop is quite scary. So can be the location clusters in the subnet. It is possible to get stuck between two locations.
Now that old puzzles from previous Submachine games are being re-purposed, I’m ready to ask: For how long was it planned to have the final Submachine game reprise the series’s iconic locations? How many of these puzzles were designed for Sub10 and how many were extra ideas that couldn’t be fit into the previous games?
Not until writing submachine 10. I had an idea for it and then looked up previous games which part of them would fit that narrative.
I realize this is a stupid question, but I’m still trying to figure out how you bury a lighthouse while leaving it structurally intact. The Kent Lighthouse was a regular lighthouse, wasn’t it? Or is that an assumption too far?
it is. You bury a lighthouse by bringing together two layers, one of which is turned 90 degrees in relation to the other and then you let the sand slip from one to the other. You can transport entire desert that way.
Who were the Fourth Dynasty, and what happened to them? Their Winter Palace in the core of the Submachine had the same architect as the Kent Lighthouse, apparently outside of the Submachine — what was that guy doing, anyway? How were people apparently naturally living in the Submachine?
these are good questions, perhaps for more chapters of the game.
How far in advance did you plan the games? I imagine at some point there must have been some serious planning done considering items from Sub1 become useful in Sub10.
No. They were retrofitted to appear in submachine 10. As I said before, there was no series-planning up until like sub8 when I started thinking about how to finish this series.
Why was Mur buried in the lighthouse? This note “It’s no wonder they wanted to bury this whole lighthouse with him still inside. The collapse death toll was growing exponentionally. L” makes it seem like it was done to stop him from destroying more of the Submachine with his karma portals, but that doesn’t make sense to me as he was buried in it before he ever entered the Submachine (as far as I can tell). Is Liz just saying that she understands why people would want to bury him in the lighthouse even if that wasn’t the direct reason, or does the Submachine’s time distortion affect even the outside?
Murtaugh most definitely entered submachine before they buried him. That’s kind of a staple of the whole story.
Do you have a favorite fan theory about the submachine? For instance a way to look at it you never even considered yourself?
No. I try not to read too much into them, I don’t want to copy ideas from them, even semi-consciously.
Is the Submachine real?
Of course. We established that 10 years ago.
